به کل طافه ام فدای تیه کالت
و مهر ورزی را با گذراندن سالهای عمرت اثبات کرده ای تقدیم به تو که سزاوارتر از تو برای احترام ندیده ام؛
بمیروم دل چی او زلالت
به کل طافه ام فدای تیه کالت
بگردم کل ایل هفت و چاره
خدا دونه که نیبینم مثالت
نجابت از تیا کالت اباره
به قربون سر دیاری و وقارت
نشون از گفترون مال دوری
شده مکتوب بزرگی ایل و مالت
بده پیغوم که تا لشکر کنی جمع
هزارتا سر سپرده بیقرارت
هزار برنو به دوش با هم عهدن
فقط کافی بوندی دی قطارت
که اسبه زین کنی و ره بیفتی
به دینداتم قشونی وا دیارت
همه دونن که از کی ریشه دوری
به بی مریم رسه ایل و تبارت
رگ و ریشه ات ز ایلخانی دیاره
بنازم او تبار بی مثالت
تف و لعنت به ایی چرخ زمونه
که هرچی غم بیدک کردک و بارت
غمی سنگین گرهده ایل و مالت
بنازم زونی چی کوه کلارت
که خم ناوردیه من ری به ابرو
و ایی غم که فلک نا گرده بارت
که روز سر پا بیو شو اشک ارختی
یه دف دشمن نگرده شاد ز حالت
غمت سنگین و من غم شریکتم
تش ایزنه به کوه ارسل زلالت
ز خدای کافر دل صبری طلب کم
ورنه ایی غم تا ابد تش نه به کارت
از خدای کافر دل صبری طلب کم
ور نه ایی غم تا ابد تش نه به کارت .
شعر؛ یعقوب نادری / اردی بهشت/ ۹۴